شاید برای کسانی که حوادث خونین و غم انگیز 7 ثور 1357و هشت ثور 1371 ش را طراحی و به اجرا گذاشته اند ، برای خود توجیه ای در برابر این فجایع انسانی داشته باشند و هر کدام کار خود را درست و انسانی بدانند ولی برای امثال من و ما که از دو حادثه آسیب دیده ایم و عزیزان خود را از دست داده ایم و سال ها درد یتیمی، بی پدری ، آواره گی و غربت را چشیده ایم فرقی نمی کند که شعارها چه بود و هدف کدام !

به نظرما هیچ فرقی ندارد که یکی به نام خلق ، خلق خدا را بکشد و به ناموس مردم وحشیانه تجاوز کند و دار و ندار مردم را به آتش بکشد و یا دیگری به نام جهاد و خدا ، بندگان خدا را غارت کند و هستی مردم را به یغمی ببرد .و اسم آن را جهاد و تلاش در راه حفظ دین بگذارد ! چرا که نتیجه ی هر دو شعار چه هورا باشد و چه الله اکبر وقتی سینه ای را به ناحق  هدف گلوله قرار می دهد یکی است ! در این آشفته بازار حوادث ، چنان حق و ناحق با هم مخلوط شد که کارنامه ی مدافعان و مجاهدان راستین راه خدا نیز مسخره گردید .چرا که در پایان کار خائن و خادم دست در دست هم داده عزت و شرف ملت را به فروش گذاشته اند .دینداری و روشن فکری هر دو مضحکه ی بازار سیاست شد، اما صد افسوس  که خون بیش از یک میلیون انسان و بد بختی میلیون ها انسان  دیگر پیامدی به جز نان و نوا رسیدن تعدادی استفاده جو، ثمری بیش نداشت .بدتر از همه اینکه آسیب دیدگان هر دو حادثه هنوز با هم دیگر ناراحت و دلگیر هستند، ولی حادثه آفرینان دو حادثه(7و8ثور) پیاله در دست در کنارهم ، به ریش همه  می خندند. این از برداشتی است  که من از هفت و هشت ثور دارم و شما چه برداشت  دارید ؟! مطلب را با شعری از علامه  شهید سید اسماعیل بلخی به پایان می رسانم :

چنان از اختلاف شیخ و صوفی ، فتنه بر پا شد

که شیطان لعین از طعنه ، بر دین خدا خندد

سیاست بازی این روزها هم ، عقده نگشاید

در این بازی ، ملل یکسر ، بریش پیشوا خندد

بجز پسماندگی دیگر ، نشان از ما نیابدکس